|
Türkiye’de haberleşme sektörünün tarihi Osmanlı döneminde, 23 Ekim 1840’da Sultan Abdülmecit tarafından Postahane-i Amirane’nin kurulması ile başladı. Telgraf Nezareti’nin 1855’de kurulmasından sonra, 1871’de Posta ve Telgraf nezaretleri birleştirilerek, Posta ve Telgraf Nezaretine dönüştürüldü. Telefon hizmeti ise ilk olarak, Temmuz 1881’de İstanbul Soğukçeşme’deki Posta ve Telgraf Nezareti binasıyla, Yeni Cami’deki postane arasına çekilen tek telli bir telefon ile verilmiştir. Türkiye’de ilk telefon sistemi İstanbul’da, 1911’de American Western Electric şirketine tanınan 30 yıllık bir imtiyaz karşılığında, bu şirket adına faaliyet göstermek amacıyla oluşturulan Dersaadet Telefon Anonim Şirketi tarafından kuruldu. 1’inci Dünya Savaşı sırasında devlet tarafından el konulan şirket, 1935’e kadar İstanbul ve civarında telefon hizmetlerini sağlamaya devam etti. Cumhuriyetin ilanından sonra da, 1936’da satın alındı.
Cumhuriyetin ilanından sonraki dönemde ise, 1924 Telgraf ve Telefon Kanunu ile Osmanlı devletinden devralınan ve özel şirketler tarafından yürütülen telgraf ve telefon iletişimi yeniden düzenlendi. Posta ve Telgraf ve Telefon İdaresi (PTT) 1936’da kuruldu ve ülke çapında telekomünikasyon hizmetlerini sağlamakla görevlendirildi. PTT İdaresi, 1939’da Ulaştırma Bakanlığı’na bağlandı, 1953’de iktisadi devlet teşekkülü olarak yeniden yapılandırıldı.
1983’de işbaşına gelen hükümetin izlediği ekonomik model ve devletin ekonomideki ağırlığının azaltılması politikası çerçevesinde, kamu kesiminin imalat sanayi yatırımları kısıldı, haberleşme, enerji ve ulaştırma gibi altyapı yatırımlarına ağırlık verildi. Bu dönemde hız kazanan altyapı yatırımları çerçevesinde, özellikle haberleşme sektöründe büyük gelişmeler yaşandı, 1982-1992 döneminde Türkiye, International Telecommunication Union (ITU) üyesi Avrupa ülkeleri arasında, ana hat sayısı artışında en yüksek gelişme hızını gösteren ülke oldu.
Kaynak: Bu yazı, Kolay İletişim tarafından, KobiFinans için derlenmiştir.
|
