2008’in Kasım ayında, bir iş seyahati için Güney Kore’nin 16 milyon nüfuslu Seoul şehrindeyiz. Otomotiv Yan Sanayi ile ilgili önemli bir markanın Türkiye Satış Temsilciliğini almak için toplantımız var.
Haftalar öncesinde planlanmış olan toplantımız, tam saatinde, sabah 08.30’da başladı. Açıkçası bu “tam zamanında işi”, Avrupa’nın özellikle İtalya ve İspanya gibi güney ülkelerinde pek geçerli olmaz!
Biz iki kişiyiz, karşımızda iki kişi var. Birisi şirketin Avrupa Bölgesi Satışlarından sorumlu Direktör Yardımcısı, diğeri ise şirketin çeşitli bölgelerdeki satışlarının tüm istatistiklerini tutan departman asistanı. Durum biraz tuhaf… Zira bir gün önce 12 saat havada uçmuşuz, 9.000 kilometre mesafe kat etmişiz ve daha da önemlisi bizim için son derece önemli bir iş anlaşması için masaya oturmuşuz. Fakat karşımızda ne bir genel müdür ne de bir direktör var.
Hemen “Başka kimse toplantıya katılacak mı?” diye soruyoruz. “Hayır” diyorlar, ancak Genel Müdür ve Satış Direktörünün bizi akşam yemeğine davet ettiklerini söylüyorlar. Toplantıya başladık. Öğle yemeğini birer sandviç ile yine aynı odada geçirdiğimiz toplantı tam 7 saat sürdü. Tüm bu süre zarfında aklımıza gelen her türlü soruyu sorduğumuz direktör yardımcısından oldukça tatmin edici cevaplar aldık. Biz konuşurken dikkatle dinlemesi ve konuşmalarımızı bölmemesini taktirle izledik.
Diğer asistan ise, bize sektörle ilgili, dünyada ve Türkiye’de yaşanan son trendleri ve öngörülerini, gerçek doneler ile izah etti. Hatta bizim daha önceki başarı ve başarısızlıklarımızı, Türkiye pazarındaki konumumuzu dahi anlattı. Toplantı boyunca, ‘Neden biz konuşurken önündeki laptop ile uğraşıyor’ diye düşünürken, toplantı sonunda daha biz odadan çıkmadan, toplantı notlarını hepimize e-posta ile gönderdi.
Açıkçası bu nitelik ve hız karşısında şaşırıp kaldığımı ifade etmeliyim. Toplantı iki tarafında menfaatlerine uygun olarak sonuçlandı. Akşam yemeğinde ise Genel Müdür ve Direktör tarafından son derece zarif ve saygın bir şekilde ağırlandık, kadehlerimizi bu yeni işbirliği şerefine kaldırdık.
Aynı görüntüleri Çin’de Shanghai’de, bir başka şirketin toplantı salonunda da yaşamıştım. Orada da çok yetenekli, zarif, kibar iki Çinli genç yönetici, mükemmel İngilizceleri ve harika iş anlayışları ile beni çok şaşırtmışlardı.
Uzak Doğu’nun iş anlayışı farklı bir yapıya sahip. Öncelikle takım oyunu oynanıyor. Genç yöneticilere verilen çok iyi eğitimler sonrası, önemli iş toplantılarında dahi, büyük yetki ve sorumluluklar alabiliyorlar. Şirket çalışanları arasında rekabet elbette çok yoğun fakat en önde gelen rekabet konusu, kimin daha fazla bilgiye sahip olacağı! Ayrıca son derece nazikler, egolarını kesinlikle ön plana çıkartmıyor, mantığı duygunun önünde tutabiliyorlar. En önemlisi de, dünyadaki tüm gelişmeleri dikkatle takip ediyorlar.
|
