Deneklere göre bu yanıtın iki temel gerekçesi var: İşinde mutlu olsa da, özel hayatıyla çalışma hayatını birbirine karıştırmama arzusu (yüzde 29) ve kurumun bazı uygulamalarını beğenmemek (yüzde 33). ‘Evet, bu şirkette çalışmaktan mutluyum ve arkadaşlarıma da öneririm’ diyenler yüzde 37’yi; ‘Bu şirkette çalışmaktan memnunum, ama özel hayatımla çalışma hayatımı karıştırmamayı tercih ederim’ diyenler ise yüzde 29’u oluşturuyor. Sekiz ülke içinde, çalıştığı şirketten en çok şikâyet edenler Akdenizliler (özellikle Fransızlar ve İtalyanlar).

21. yüzyılın ilk sekiz yılına bakıldığında, çalışma dünyasında çalışanları mutsuz eden birçok sorun olduğunu gözlemleyebiliriz. Çalışma hayatı ile özel yaşam arasındaki denge, pek çok kuruluşta fiilen özel yaşamın ortadan kalkmaya başladığı sınıra kadar kaymış durumda. Çalışmadan yana ortaya çıkan bu kayma, iş yükünün ölçüyü aşması, çatışan görev talepleri, yoğun iş seyahatleriyle (vb.) kendini gösteriyor. Bunlar da işyerinde strese, depresyonu çağrıştıran tepki ve uyku bozukluğuna yol açıyor. Mutsuz çalışanların, şirketlerini arkadaş ve yakınlarına önermesi beklenemez. Çoğunlukla iş güvencesi kaygılarıyla çalıştığı kurumdan ayrılamayan mutsuz çalışanlar, arkadaşları ve yakınlarının aynı kaderi paylaşmasını tercih etmeyecektir.

Farkları Neler?
Fortune dergisinin her yıl yayımladığı ‘çalışılacak en iyi kurumlar’ listesi, çalışanların bakış açısından, 1000 kadar kurumun özel uygulamaları çerçevesinde incelenip, elemeler sonucunda ilk 100’ün belirlendiği bir çalışma. Esinlendirici liderlik, işyerinde mükemmel ortam, esnek zaman, cömert yan ödemeler, gelişime olanak sağlanması ve anlam duygusu gibi kurumsal özelliklerde en iyi olanlar belirlenerek bir eleme gerçekleştiriliyor. Kazanan kurumlarda çalışanlar, yönetimlerine güvenip çalışmalarından ve kurumlarından gurur duyar ve çalışma arkadaşlarıyla takımdaşlık duygusu yaşar.

Örnek kurumlar yaratmak isteyen örgütsel mimari liderleri, şu soruları sorabilir: Çalışanların zihinsel sağlığına katkıda bulunmak için hangi adımları atmalıyız, kurumları çalışılacak mükemmel yerler yapan psikolojik etkenler nelerdir, mevcut insan kaynağının potansiyelini tam olarak değerlendirmek için ne yapabiliriz? Maalesef kâr, ticari başarı elde etme kaygısının egemen olması, günümüzde pek çok kurumda insana yöneltilecek kaygıya pek izin vermiyor. Örgütsel özdeşleşme/sadakat önemini giderek yitiriyor ve yönetimlerle çalışanlar arasındaki psikolojik sözleşmeler giderek tarihe karışıyor.

Halbuki, örgütsel liderliğin bir ‘kolektif anlam sistemi kurumlaştırması’ gereği açık. Burada kastedilen, çalışmanın çalışanlara bir anlam katacak şekilde yapılması ve çalışanların değerli olarak algıladığı amaçlara yönelmesi. Ayrıca kurumun misyonu, vizyonu, kültürü ve yapısıyla çalışanları için cazip bir bağlayıcı niteliğe sahip olması ve liderlerin sözüyle eylemlerinin bir olması esastır. Çalışanlar kurumlarında bir denge ve tamamlanmışlık duygusu yaşamalı. Bu tür ortamlar çalışanlarda etkinlik, yetkinlik, özerklik, inisiyatif, yaratıcılık ve girişimcilik gibi duygular üretebilir.

Çalışılacak en iyi 100 şirket, ne yazık ki, günümüzde istisna teşkil ediyor. Bu müstesna kurumlar, 21. yüzyılın standartlarını belirleyecek. Bu tür kurum iklimleri, stresin panzehirini sunabilir, daha sağlıklı bir varoluş sağlayabilir. Kişisel ve örgütsel yaşam arasındaki dengeyi destekleyebilir. Doğal olarak, bu gibi kurumların çalışanları gönül rahatlığıyla şirketlerini herkese önerebilir.

Kaynak: Milliyet İnsan Kaynakları Gazetesi

www.insankaynaklari.com